Stori Don

“Yn anffodus, nid yw fy stori’n ymwneud â pha mor dda y gwnaeth yr esgidiau wrthsefyll amodau oer eithafol, na pha mor berffaith y maent yn teimlo allan o’r bocs heb unrhyw gyfnod ymgyfarwyddo, na pha mor anhygoel o dda y maent yn cynnal eich fferau wrth gludo llwyth trwm (mae’r cyfan ohonynt yn wir!), ond â’r ffaith mai nhw oedd y peth cyntaf i mi gydio ynddo pan adewais fy nhŷ tra oedd fy nghymdogaeth ar dân. Daeth yr esgidiau hyn yn hynod bwysig yn gyflym wrth i mi sefyll yng nglo poeth yr hyn a fu’n dŷ i mi, yn cloddio’n eiddgar i chwilio am emwaith fy ngwraig neu unrhyw beth y gallwn ei achub. Fel saer cloeon lleol, roeddwn yn gwybod mai’r unig beth a oedd yn dal i sefyll ar ôl y tanau hyn oedd coffrau pobl. Wrth i mi dreulio’r tair wythnos nesaf yn cloddio coffrau allan o rwbel miniog, sylweddolais pa mor anhygoel a chadarn yw’r esgidiau hyn mewn gwirionedd! Nid yn unig y gwnaethant gadw fy nhraed yn ddiogel ac yn gyfforddus, ond prin y dangoswyd unrhyw draul arnynt pan ddaeth popeth i ben. Byddaf bob amser yn gwisgo Kenetreks!”