Jasons verhaal

Ik wil graag een verhaal delen over de jacht op een poema.

Afgelopen winter werd ik gebeld door de jachtopziener van Fish and Game vanwege een probleem met een roofdier. Een man had hem gebeld omdat er een poema in zijn tuin zat. Hij vroeg of ik een kijkje wilde gaan nemen. Mijn jachtpartner en ik gingen erheen met een vrouw die een jachtvergunning had en altijd al een poema had willen bemachtigen.

Toen we aankwamen, kwam de man naar buiten en liet hij ons zien waar hij de poema had gezien. De sporen liepen vlak langs de voordeur, langs de zijkant van zijn auto, door zijn tuin en naar de beek. We lieten de jachthonden los en daar gingen ze. De poema rende allerlei vreemde rondjes om de honden af te schudden. Toen we beneden kwamen, zagen we de poema over de heuvelhelling rennen, met de honden vlak op zijn hielen.

Het duurde niet lang voordat ze hem in een boom hadden gedreven. Hij zat in een dichte, met sneeuw bedekte zilverspar. We bonden de honden vast en hielpen haar zich opstellen voor een schot. Toen ze op de poema schoot, sprong die uit de boom en rende de heuvel af en om de kam heen. Mijn partner ging op zoek naar bloed. Omdat ik dacht dat ze gemist had, liet ik de honden los. Meteen daarna riep hij: "Ik heb bloed gevonden!" Maar het was al te laat. Ik rende de kam af, wetende dat we in de problemen zaten.

Ze hadden hem op de grond gekregen en toen ik dichterbij kwam, zag ik dat de poema zich om een van de honden van mijn partner had gewikkeld. Ik rende eropaf, sprong zo hoog als ik kon en trapte de poema tegen zijn kop. Hij liet de hond los, maar greep vervolgens mijn laars vast. Ik droeg de Kenetrek Mountain Extreme 400. De kracht van de poema was ongelooflijk!

Ik lag op de grond en probeerde mijn voet los te trekken. Hij hield mijn laars met beide poten vast en beet in de neus van mijn laars. De bovenste hoektanden kwamen door het leer heen. Met mijn tenen zo ver mogelijk opgerold voelde ik nog steeds de druk van zijn kaken. Uiteindelijk kreeg ik mijn voet op de een of andere manier los. Daarna konden we de honden terugtrekken om het laatste schot te lossen.

Ik kon niet geloven dat ik geen enkele schram had opgelopen. Beide poten hadden mijn laars vastgegrepen en ik had geen enkele klauw door het leer heen gevoeld. De hoektanden van de poema waren wel door het leer heen gegaan, maar niet door de tussenlaag. Ik had die laarzen ongeveer vier jaar en ze hadden zich uitstekend gehouden tot dit gebeurde. Mijn dochter had een excursie om op het meer te ijsvissen, vlak bij de plek waar we jaagden.

Mijn vriend is leraar en zei dat we de poema naar het meer moesten brengen als we hem te pakken kregen, zodat de kinderen hem konden zien. Nadat we alles hadden ingeladen, gingen we naar het meer. De meeste kinderen hadden nog nooit een poema gezien, dus het was geweldig om hun gezichten te zien toen we er een aan hen lieten zien.

-Jason M.